Rekonstrüksiyon ve Travma Çalışma Grubu

Wallace ve Bricker Üreteroenterik Anastomoz Tekniklerinin Karşılaştırmalı Meta-Analizi: Klinik Sonuçların Değerlendirilmesi

Çeviren: Mehmet Ersoy (Yapay Zeka Desteğiyle)

Yazar(lar): Francisco Jazon de Araújo Neto, Frank Robisom Costa de Sousa, Camille Rodrigues Aggensteiner, et al

Yayın Bilgileri: Review Article, 2025, doi: 10.1590/S1677-5538.IBJU.2025.0100

Bu akademik özet, üreteroenterik anastomoz (UEA) literatüründeki güncel verileri sentezleyen ve Bricker ile Wallace tekniklerini retrospektif ve prospektif çalışmalar ışığında karşılaştıran meta-analiz makalesini temel almaktadır.

Giriş

Radikal sistektomi (RS) sonrası uygulanan üriner diversiyon cerrahisinin başarısı, büyük ölçüde üreteroenterik anastomozun (UEA) morbidite oranlarına, özellikle de üreteroenterik striktür (UES) gelişimine bağlıdır. 1950’li yıllarda tanımlanan Bricker (uç-yan, ayrı implante) ve 1960’larda geliştirilen Wallace (uç-uç, birleşik implante) teknikleri, üroloji pratiğinde en yaygın kullanılan yaklaşımlardır. Mevcut literatürde hangi tekniğin üstün olduğuna dair net bir konsensüs bulunmamakla birlikte, bu çalışma güncel verilerle klinik karar verme sürecine ışık tutmayı amaçlamaktadır.

Yöntem

Sistematik derleme ve meta-analiz süreci PRISMA ve Cochrane kılavuzlarına uygun olarak yürütülmüştür. MEDLINE/PubMed, EMBASE ve Cochrane Library veri tabanları üzerinden yapılan taramada 14 çalışma (Randomize Kontrollü Çalışmalar ve kohort çalışmaları) analize dahil edilmiştir. Toplam 1.903 hasta (980 Bricker; 923 Wallace) değerlendirmeye alınmıştır. İstatistiksel analizlerde rastgele etkiler modeli (random-effects model) kullanılarak Odds Oranı (OR) ve Ortalama Fark (MD) değerleri %95 Güven Aralığı (CI) ile sunulmuştur.

Bulgular

Çalışmanın temel ve alt grup analizlerinden elde edilen veriler şu şekildedir:

Striktür Oranları: Genel striktür oranları açısından Bricker ve Wallace teknikleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmamıştır (OR 0.76; %95 CI 0.50-1.15; p = 0.19).
Unilateral ve Bilateral Striktürler: Bricker tekniğinde unilateral (tek taraflı) striktür insidansı anlamlı derecede daha yüksek bulunmuştur (OR 0.47; %95 CI 0.30-0.75; p < 0.01). Bilateral striktür oranlarında ise gruplar arasında anlamlı fark gözlenmemiştir.
Hidronefroz: Wallace tekniği, Bricker ile karşılaştırıldığında postoperatif hidronefroz riskinde anlamlı bir azalma ile ilişkilendirilmiştir (OR 0.37; %95 CI 0.17-0.79; p < 0.05).
Operatif Süre: Wallace grubunda operatif sürenin ortalama 19.98 dakika daha kısa olduğu saptanmıştır (MD -19.98; p = 0.05), ancak bu veride yüksek heterojenlik (I² = %64) mevcuttur.

Alt Grup Analizleri (Kritik Veriler):

İleal Konduit: İleal konduit diversiyonu uygulanan hastalarda Wallace tekniği anlamlı derecede daha düşük striktür oranları sunmuştur (OR 0.35; %95 CI 0.19-0.64; p < 0.001).
Radyoterapi Öyküsü: Pelvik radyoterapi öyküsü olmayan hasta grubunda Wallace tekniği lehine anlamlı avantaj saptanmıştır (OR 0.29; %95 CI 0.14-0.61; p < 0.001).
Diğer Parametreler: Üriner kaçak, hastanede yatış süresi (LOS), ileus, elektrolit bozuklukları ve kan transfüzyon ihtiyacı açısından iki teknik arasında anlamlı bir fark izlenmemiştir.

Sonuç

Meta-analiz sonuçları, genel üreteroenterik striktür oranları açısından her iki tekniğin de benzer etkinlikte olduğunu, dolayısıyla teknik seçimin cerrahın tecrübesine bırakılabileceğini göstermektedir. Bununla birlikte, ileal konduit planlanan ve radyoterapi öyküsü bulunmayan hastalarda Wallace tekniğinin striktür ve hidronefroz riskini azaltmada üstün klinik sonuçlar sunduğu görülmektedir. Klinik pratikte “tek tip” yaklaşım yerine, hastanın radyoterapi geçmişi ve planlanan diversiyon tipi göz önünde bulundurularak bireyselleştirilmiş teknik seçimi yapılması postoperatif komplikasyonları minimize etmek adına önerilmektedir.